My Cupcake Boy

Ang huling linggo ng Academic Year ang pinaka masalimuot sa buhay ng isang estudyante. Ito yung panahon na naghahabol ka ng mga requirements, pilit mong binabasa ang ilang kabanata ng libro, at binabalikan ang mga paksang hindi mo lubos na naunawaan sa klase. Puspusan ang iyong paghahanda para siguraduhin lang na may isasagot ka sa panghuling pagsusulit. Halos di ka na nga matulog at kumain matiyak mo lang na, sa huling pagkakataon, mahahatak mo ng pataas ang iyong grado. Kaya hindi nakapagtatakang tinatawag itong “hell week”.

Pero nakamamangha na sa kabila ng iyong pagiging abala, nakukuha mo pang mag Facebook at mag Tweet, ‘di ba? Sabi ng iba ito daw ay paraan upang hindi sumakit ang ulo at antukin. Sabi ko naman, “weh? Dahilan n’yo lang yan!” J

Nakakatuwa din isipin paano ka tinutulungan ng mga tao sa paligid mo para makatawid sa hell week. Gaya ng mga magulang, kapatid, mga mahal sa buhay at maging ang kapitbahay n’yo na kinukulit mo para turuan ka ng Calculus.

Pero ang lubos at higit na nakamamangha at tunay na nakakatuwa ay kung paano ka tinutulungan ng ibang tao na hindi mo naman kaano-ano at kilala. Yung munting paraan para lang maibsan ang saklap, pait at hapdi (lahat na ng masasakit na salita na maiisip mo) ng hell week.

Ako po ay isang estudyante ng Unibersidad ng Pilipinas, Bukas na Unibersidad. Nais ko pong ibahagi sa inyo ang isang  karanasan sa aking paaralan na hindi ko makakalimutan. 

29 Marso 2014, 9:10AM dumating ako sa eskwelahan isang oras bago ang simula ng pagsusulit. Dalawang oras na tulog, walang laman na sikmura at reviewer ang baon ko. Abala ako sa pagrerebisa kasama ng iba kong kamag-aral para sa una naming asignatura. Sa gitna ng talakayan, may isang taong nakangiti ang bumati sa amin ng magandang umaga. Hindi namin binigyan masyado ng pansin dahil nga abala kami sa pagrerebisa. Akala ko isa siya sa mga mag-aaral na hindi ko kilala dahil nga hindi naman kami madalas magkita sa personal.

Itinuloy namin ang talakayan habang ang taong bumati sa amin ay kumuha ng isang upuan sa mga upuaang nakasalansan sa aming tabi. Lumikha ito ng kaunting ingay at dahil nga ako ay puyat, mabilis akong nairita at tinignan ko kung ano ang kanyang ginagawa; naglagay siya ng isang supot na may lamang mga “cupcakes” at poster sa taas nito. Hindi ko na inintindi, akala ko kasi ay nagtitindang estudyante (sa bagay, ginawa ko din yun nuong high school ako).

Binuksan ang silid na gagamitin sa pagsusulit. Pumasok ang mga estudyante at nagsimula na nga ang matinding hamon sa amin ng taon. Pagkatpos ng dalawang oras, lumabas na ang ilan sa amin na may kunot sa mukha at malalim na buntong hininga. Laking gulat ko ng tanungin ako ng isang makulit kong kamag-aral kung ako daw ba ang naglagay ng mga pagkain at poster sa isang pader malapit sa pinto ng silid. Ito ang mga larawan na makikita n’yo sa ibaba:

Ito pala ang ginagawa ni kuya habang kami ay abala sa pagrerebisa para sa aming pagsusulit. Hinahanda pala niya ang munting piging upang paglabas namin sa silid ng kamatayan ay muli kaming mabuhayan ng pag-asa para sa susunod na pagsusulit sa ibang asignatura. Upang bago kami pumasok muli sa silid ng kamatayan, ay may ngiti sa aming labi na haharapin ang mga buwis buhay na mga tanong ng aming mababait na propesor. Marahil naisip n’ya na, maliban sa aming pagiging abala, karamihan sa amin ay galing pa ng trabaho, sa malayong lugar o ‘di kaya naman ay mga magulang na wala ng panahon para kumain pa bago pumunta sa paaralan.

Kaya bagaman gusto kong magpahinga, manahimik at mag hibernate lang pagkatapos ng isang delubyo, ayaw kong sayangin ang pagkakataon ito upang ibahagi sa inyo ang isang nakakatuwang karanasan. Isang karanasan na magiging bahagi na ng alaala at kasaysayan ng UPOU Diliman LC.

Muli, maraming salamat sa iyo (kung sino ka man). Tunay na hindi matatawaran ang iyong likas na pagkamatulungin at mapagbigay sa kapwa. Pinatunayan mo na ang UP Open University ay hindi lamang lumilinang at nagbubukas ng ating kaisipan, bumubuo din ito ng ating pagkatao at dangal. Mabuhay ka!

Honor and Excellence.