Ang huling linggo ng Academic Year ang pinaka
masalimuot sa buhay ng isang estudyante. Ito yung panahon na naghahabol ka ng
mga requirements, pilit mong binabasa ang ilang kabanata ng libro, at binabalikan
ang mga paksang hindi mo lubos na naunawaan sa klase. Puspusan ang iyong paghahanda
para siguraduhin lang na may isasagot ka sa panghuling pagsusulit. Halos di ka
na nga matulog at kumain matiyak mo lang na, sa huling pagkakataon, mahahatak
mo ng pataas ang iyong grado. Kaya hindi nakapagtatakang tinatawag itong “hell
week”.
Pero nakamamangha na sa kabila ng iyong pagiging
abala, nakukuha mo pang mag Facebook at mag Tweet, ‘di ba? Sabi ng iba ito daw
ay paraan upang hindi sumakit ang ulo at antukin. Sabi ko naman, “weh? Dahilan
n’yo lang yan!”
Nakakatuwa din isipin paano ka tinutulungan ng mga tao sa
paligid mo para makatawid sa hell week. Gaya ng mga magulang, kapatid, mga
mahal sa buhay at maging ang kapitbahay n’yo na kinukulit mo para turuan ka ng Calculus.
Pero ang lubos at higit na nakamamangha at tunay na
nakakatuwa ay kung paano ka tinutulungan ng ibang tao na hindi mo naman kaano-ano
at kilala. Yung munting paraan para lang maibsan ang saklap, pait at hapdi
(lahat na ng masasakit na salita na maiisip mo) ng hell week.
Ako po ay isang estudyante ng Unibersidad ng
Pilipinas, Bukas na Unibersidad. Nais ko pong ibahagi sa inyo ang isang karanasan sa aking paaralan na hindi ko
makakalimutan.
